Planggana!!!
Pingas!!!
Ping-ping!!!
Flat shoes!!!
Plancha!
Thursday, August 27, 2009
Monday, July 27, 2009
My Faith and I
Madaming nagtatanong sa akin kung nahihirapan daw akong i-reconcile ang pananampalataya ko sa pagiging isang bakla (homosexual). Lagi kong sagot ay hindi. Nagugulat sila sa sagot ko kasi alam nila ang stand ng Simbahang Katoliko ukol sa Homosexuality at sa Same-sex partnership. Nagkikibit balikat na lang ako minsan sa kanila kasi mahaba pang paliwanagan ang magaganap.
Some people may really find it odd that I don't see any problems with my Faith and my sexuality. Actually I never considered it a problem at all. I still remain as an orthodox Catholic, I hold fast to its doctrines and traditions without putting my sexuality into compromise. Hypocrisy? I don't think so. God sees everything, so I can't hide anything from him, even the sins that I commit in the dark.
Hindi ko ginagamit ang pananampalataya ko para pagtakpan ang mga kasalanan ko. Bukas ako sa lahat ng taong nakakaharap ko, at di ko kailangang itanggi kung sino at ano ako. Di ako tulad ng iba na pakitang tao ang pagsisilbi sa Diyos para lamang maitago ang tunay na pagkatao. Di ko kailangang plastikin ang Diyos at ang kapwa ko, wala namang pakinabang akong mapapala pag ginawa ko iyon, bagkus kawalan ko pa. Ang relasyon ko sa aking pananampalataya ay malalim at di nagbabago, kahit hindi tanggap ng simbahan ang pakikipagrelasyon ko sa kapwa lalaki, tumatalima pa rin ako sa tinig niya. Kaya nga Inang Simbahan ang tawag sa kanya, ilang beses man nating suwayin ang ating mga ina, may mga pagkakataon na susundin at susundin din natin siya.
I think that I don't need to convince the Catholic Church to change its stand on Homosexuality, it would be like asking them to let women be ordained as priests. But I do believe that despite the prohibitions and restrictions, the Church does understand everything in as much as God is merciful. Some people may call it tolerance, I would like to call it CHARITY. The Church has the heart for every believer, she embraces everyone no matter what that person is.
I know some of you would refute my claims, you are entitled to it. Siguro iba-iba lang tayo ng perspective sa buhay. I would rather look on the positives that be miserable, yan ang philosopphy ko sa buhay. Malaki ang bahagi ng Simbahan sa aking pagkatao, di ko maitatanggi yan. Minsan naisip ko pang mag-pari dahil sa pagmamahal ko sa kanya, pero mas maipapakita ko ang pagmamahal ko kung di ko gagawin iyon, ayokong maging "liability" ako sa kanya.
Ang mahalaga para sa akin ay ang pagkakaunawa ko kung ano ang Diyos. Sa kabila ng aking pagiging makasalanan ay handa siyang tanggapin ako at gawaran ng kapatawaran. Alam niyang tunay akong nagsisisi sa mga pagkakamali ko at sinusubukan kong mamuhay ng ayon sa kalooban niya. Sa dapit hapon ng buhay, iisang tanong lang naman ang ibabato sa atin ng Diyos... Paano ka nagmahal?
Some people may really find it odd that I don't see any problems with my Faith and my sexuality. Actually I never considered it a problem at all. I still remain as an orthodox Catholic, I hold fast to its doctrines and traditions without putting my sexuality into compromise. Hypocrisy? I don't think so. God sees everything, so I can't hide anything from him, even the sins that I commit in the dark.
Hindi ko ginagamit ang pananampalataya ko para pagtakpan ang mga kasalanan ko. Bukas ako sa lahat ng taong nakakaharap ko, at di ko kailangang itanggi kung sino at ano ako. Di ako tulad ng iba na pakitang tao ang pagsisilbi sa Diyos para lamang maitago ang tunay na pagkatao. Di ko kailangang plastikin ang Diyos at ang kapwa ko, wala namang pakinabang akong mapapala pag ginawa ko iyon, bagkus kawalan ko pa. Ang relasyon ko sa aking pananampalataya ay malalim at di nagbabago, kahit hindi tanggap ng simbahan ang pakikipagrelasyon ko sa kapwa lalaki, tumatalima pa rin ako sa tinig niya. Kaya nga Inang Simbahan ang tawag sa kanya, ilang beses man nating suwayin ang ating mga ina, may mga pagkakataon na susundin at susundin din natin siya.
I think that I don't need to convince the Catholic Church to change its stand on Homosexuality, it would be like asking them to let women be ordained as priests. But I do believe that despite the prohibitions and restrictions, the Church does understand everything in as much as God is merciful. Some people may call it tolerance, I would like to call it CHARITY. The Church has the heart for every believer, she embraces everyone no matter what that person is.
I know some of you would refute my claims, you are entitled to it. Siguro iba-iba lang tayo ng perspective sa buhay. I would rather look on the positives that be miserable, yan ang philosopphy ko sa buhay. Malaki ang bahagi ng Simbahan sa aking pagkatao, di ko maitatanggi yan. Minsan naisip ko pang mag-pari dahil sa pagmamahal ko sa kanya, pero mas maipapakita ko ang pagmamahal ko kung di ko gagawin iyon, ayokong maging "liability" ako sa kanya.
Ang mahalaga para sa akin ay ang pagkakaunawa ko kung ano ang Diyos. Sa kabila ng aking pagiging makasalanan ay handa siyang tanggapin ako at gawaran ng kapatawaran. Alam niyang tunay akong nagsisisi sa mga pagkakamali ko at sinusubukan kong mamuhay ng ayon sa kalooban niya. Sa dapit hapon ng buhay, iisang tanong lang naman ang ibabato sa atin ng Diyos... Paano ka nagmahal?
Wednesday, July 1, 2009
Man in the Mirror
In Memoriam
Michael Joseph Jackson
30 August 1958 - 25 June 2009
Lyrics | Michael Jackson lyrics - Man In The Mirror lyrics
Michael Joseph Jackson
30 August 1958 - 25 June 2009
Lyrics | Michael Jackson lyrics - Man In The Mirror lyrics
Tuesday, June 30, 2009
Kamustasa ang mga Patatas?!?
Ola! Did you miss me mga beykshop? Hahahaha! Nagbabalik na naman ang windang na monghe ng blogspot upang maghatid ng aliw sa inyong lahat!
Haaaayyy... It has been months since I wrote something in this wonderful space. I have been pre-occupied with a lot of things lately and it was just recently that I felt that I was free, like I was using Whisper, with wings! But on a serious note, the previous months were really tough for me, I would consider it as a baptism of fire in my relationship with my Hubby Bear. He had an operation last April and I had to take care of him and even support him on the days that he is not working. Though not a major operation, he still needs to rest for him to recover. The problem with him is that he has a weak immune system so I have to really take care of him well. Alam ko na ngayon ang pakiramdam ng isang caregiver without watching that movie of Sharon Cuneta. It was tough because it was not only physically draining but also financially. Muntik na nga akong humingi ng tulong kay Rosa Rosal, sa Kapwa ko Mahal ko at sa PCSO, kahit magpapicture pa ako sa tabi ni Gloria for publicity! Char lang! Hahahahaha! Of course I won't do that! Anyways... nalampasan na din naman ang pagsubok na iyon, nakabalik na si Hubby Bear sa work and we are trying to start all over again sa pag iipon.
Madami akong natutunan sa mga nagdaang mga araw. The challenges that I faced for the past two months were an eye opener for me, that I must really focus on saving a lot for the future. Di natin alam kung kailan may mga mangyayaring mga ganitong bagay ulit kaya its better to be sure than to be sorry. Natatakot nga ako for my future, kasi paano naman kaya pag tumanda na ako at maging sakitin, sino kaya ang mag-aalaga sa akin? Uncertain ako sa mga possibleng mangyari kaya sa ngayon pa lang, at least, masimulan ko nang paghandaan ang mga eventualities.
May mga gusto pa din akong gawin sa buhay, kaya am starting also to invest on my health. Di na pwede yung dating attitude ko towards food and exercise. Isipin ninyo, sa nakaraang annual check-up namin dito sa office eh sabi ba naman ng doktor na Obese Type I daw ako? My goolay! Bumaba ang self-esteem ko dun mga neng. Ambilis daw kasi tumaas ang weight ko. Isipin mo nga naman, from 155 to 182 lbs. ba naman di ba? So diet galore naman ako. I don't deprive myself of food pero I only eat in smaller portions, unlike what I was doing before. I also make it sure na may exercise ako sa isang araw like brisk walking or jogging. Nag bear fruit naman ang efforts ko at kahit paano ay nabawasan na ang timbang ko at lumiit ang tiyan at beywang ko. Konting effort pa at makakasama na ako sa Cosmo Bachelors for 2010! Wahahahaha! Ambisyosa talaga akech!
O siya parang mega dakdak na akez! I'll be updating this blog once in a while para tumakbo naman ang creative juices ko ulit, sinaid na kasi ng mga Koreano ang katalinuhan ko eh.
Haaaayyy... It has been months since I wrote something in this wonderful space. I have been pre-occupied with a lot of things lately and it was just recently that I felt that I was free, like I was using Whisper, with wings! But on a serious note, the previous months were really tough for me, I would consider it as a baptism of fire in my relationship with my Hubby Bear. He had an operation last April and I had to take care of him and even support him on the days that he is not working. Though not a major operation, he still needs to rest for him to recover. The problem with him is that he has a weak immune system so I have to really take care of him well. Alam ko na ngayon ang pakiramdam ng isang caregiver without watching that movie of Sharon Cuneta. It was tough because it was not only physically draining but also financially. Muntik na nga akong humingi ng tulong kay Rosa Rosal, sa Kapwa ko Mahal ko at sa PCSO, kahit magpapicture pa ako sa tabi ni Gloria for publicity! Char lang! Hahahahaha! Of course I won't do that! Anyways... nalampasan na din naman ang pagsubok na iyon, nakabalik na si Hubby Bear sa work and we are trying to start all over again sa pag iipon.
Madami akong natutunan sa mga nagdaang mga araw. The challenges that I faced for the past two months were an eye opener for me, that I must really focus on saving a lot for the future. Di natin alam kung kailan may mga mangyayaring mga ganitong bagay ulit kaya its better to be sure than to be sorry. Natatakot nga ako for my future, kasi paano naman kaya pag tumanda na ako at maging sakitin, sino kaya ang mag-aalaga sa akin? Uncertain ako sa mga possibleng mangyari kaya sa ngayon pa lang, at least, masimulan ko nang paghandaan ang mga eventualities.
May mga gusto pa din akong gawin sa buhay, kaya am starting also to invest on my health. Di na pwede yung dating attitude ko towards food and exercise. Isipin ninyo, sa nakaraang annual check-up namin dito sa office eh sabi ba naman ng doktor na Obese Type I daw ako? My goolay! Bumaba ang self-esteem ko dun mga neng. Ambilis daw kasi tumaas ang weight ko. Isipin mo nga naman, from 155 to 182 lbs. ba naman di ba? So diet galore naman ako. I don't deprive myself of food pero I only eat in smaller portions, unlike what I was doing before. I also make it sure na may exercise ako sa isang araw like brisk walking or jogging. Nag bear fruit naman ang efforts ko at kahit paano ay nabawasan na ang timbang ko at lumiit ang tiyan at beywang ko. Konting effort pa at makakasama na ako sa Cosmo Bachelors for 2010! Wahahahaha! Ambisyosa talaga akech!
O siya parang mega dakdak na akez! I'll be updating this blog once in a while para tumakbo naman ang creative juices ko ulit, sinaid na kasi ng mga Koreano ang katalinuhan ko eh.
Tuesday, March 31, 2009
I am the...
You are The Hierophant
Divine Wisdom. Manifestation. Explanation. Teaching.
All things relating to education, patience, help from superiors.The Hierophant is often considered to be a Guardian Angel.
The Hierophant's purpose is to bring the spiritual down to Earth. Where the High Priestess between her two pillars deals with realms beyond this Earth, the Hierophant (or High Priest) deals with worldly problems. He is well suited to do this because he strives to create harmony and peace in the midst of a crisis. The Hierophant's only problem is that he can be stubborn and hidebound. At his best, he is wise and soothing, at his worst, he is an unbending traditionalist.
What Tarot Card are You?
Take the Test to Find Out.
Salamat kay McVie (I am a big fan!). Bongga! Talagang lumalabas ang Priestess este the Priest in me! Di kaya babaylan ako sa past life ko? Hahahahaha!
Monday, March 30, 2009
Kung ano-ano lang.
Haaayyyy nako! Sobrang init sa labas. Nakakatamad lumabas ng office. Actually parang gusto ko na nga lang dito forever basta bukas lang ang aircon. Grabe! Halos manlagkit na ang mukha ko sa sunblock dahil sa init. Siyempre ayokong umitim ano! No offense sa mga maiitim.
Malapit na naman ang Holy Week. Maglalabas kami ng partner ko ng santo sa Good Friday sa Marikina. Of course excited ang mga lola ninyo, first time namin pareho, mga virgins kung baga. Ay di ko ba nasabi sa inyong relihiyoso ako? Ay sorry ah! Opo di po kayo nagkakamali, tinubuan naman po ako ng takot sa Diyos. Nung kabataan ko eh para akong si Santino, kinakausap ang mga santo sa simbahan habang pinupunasan ko sila. Saksi diyan sina San Pancratio at St. Jude, sila ang mga madalas kong maka chika noon. Nag attempt nga akong pumasok ng seminario eh.
Gusto kong magbakasyon. This year di ako aakyat ng Baguio sa Holy Week. Gusto ko naman ng iba. Di ko naman trip mag beach, ang chaka ng katawan ko para ibuyangyang ko. Tsaka na pag maganda na ulit. Anlayo naman masyado ng Sagada, mapupudpod naman ang pwet ko kakaupo. Sabi nga ng partner ko magpunta daw kami ng Thailand. Kaso mas trip ko yata ang local tourism. Ika nga ni Ace Durano, wag maging dayuhan sa sariling bayan. (Siya ba may sabi nun?) Haaaaaayyyyyyy!
Malapit na naman ang Holy Week. Maglalabas kami ng partner ko ng santo sa Good Friday sa Marikina. Of course excited ang mga lola ninyo, first time namin pareho, mga virgins kung baga. Ay di ko ba nasabi sa inyong relihiyoso ako? Ay sorry ah! Opo di po kayo nagkakamali, tinubuan naman po ako ng takot sa Diyos. Nung kabataan ko eh para akong si Santino, kinakausap ang mga santo sa simbahan habang pinupunasan ko sila. Saksi diyan sina San Pancratio at St. Jude, sila ang mga madalas kong maka chika noon. Nag attempt nga akong pumasok ng seminario eh.
Gusto kong magbakasyon. This year di ako aakyat ng Baguio sa Holy Week. Gusto ko naman ng iba. Di ko naman trip mag beach, ang chaka ng katawan ko para ibuyangyang ko. Tsaka na pag maganda na ulit. Anlayo naman masyado ng Sagada, mapupudpod naman ang pwet ko kakaupo. Sabi nga ng partner ko magpunta daw kami ng Thailand. Kaso mas trip ko yata ang local tourism. Ika nga ni Ace Durano, wag maging dayuhan sa sariling bayan. (Siya ba may sabi nun?) Haaaaaayyyyyyy!
Monday, March 23, 2009
The joy of my world is in Zion
To Zion Feat Lauryn Hill - Santana
Mount Zion, for the Israelites, this is the mountain where God dwells. It also symbolizes their hope, their aspirations, their dreams.
In the song "To Zion" by Lauren Hill, its is said there that she had found her Zion in the child that she bore. What joy she had upon having this child that she would be willing to leave everything, even her career for her child.
What is my Zion? Where is it? I have been pondering for some days if I am truly happy, if I have already found my joy. In a world of discontentment, would the time would come that I will say I am content, I am happy? Life seems to be a never ending quest for happiness.
Than I have realized that I have already found my Zion, my joy. The love that my family, my partner, my friends had given me are the "joys of my world". What was lacking in me was the appreciation that God had blessed me with enough for me to be overwhelmed. Yes, I am in Zion. I may not have reached the heights, the peak yet, but I am happy. I know the time will come when I will be able to reach it and and touch the face of God.
"Marching... marching... to Zion marching... beautiful, beautiful Zion... my joy."
Subscribe to:
Posts (Atom)
